همیشه برای درک عمیق تر موضوعات باید به منشا و ریشه ی اونها برگردیم.ریشه ی موضوعات،همیشه بازتابی از هدف و دارمای اون موضوع هست.برای موضوعی به شدت انتزاعی همچون آسترولوژی ودایی نیز باید این کار را انجام دهیم.

اما ریشه ی فلسفی و شاکله ی اصلی این خرد عجیب چیست؟ پاسخ سامهکیا هست.فلسفه سامهکیا به نوعی شالوده و منبع این خرد هست. اما سامهکیا چیست؟ شاید بهتر باشه به شما منابعی رو برای درک این موضوع معرفی کنم،مثل کتاب دکتر شایگان به نام مکاتب فلسفی هند یا کتاب آیورودا ،تشخیص و درمان اثر استاد قادری عزیز که در فصل اول بهش اشاره کردن. اما من توضیح کوتاهی میدم،براساس این فلسفه،هستی در یک دوگانگی بین ذات یا روح و جسم یا ماده به سر میبره.عالم مخلوق تنها انعکاسی از ذات است،روح یا ذات پروشا نامیده می شود و عالم مخلوق و کثرت ،پرکریتی نامیده می شود. اما چرا من این موضوع رو به رمدی ربط دادم؟ براین اساس که رنج بنا به نگرش این خردمندان،از قصدی نشات میگیرد که سعی در پیدا کردن و یافتن خود و خواسته های خود در پرکریتی دارد. اما مشکل جایی شروع می شود که پرکریتی فقط انعکاس ذات است نه خود آن. شاید با تاملی بر مشکلات و رنج های خود بتوانید این رویکرد رو شناسایی کنید. اما چرا من این موضوع رو به رمدی ربط دادم؟ براین اساس که رنج بنا به نگرش این خردمندان،از قصدی نشات میگیرد که سعی در پیدا کردن و یافتن خود و خواسته های خود در پرکریتی دارد. اما مشکل جایی شروع می شود که پرکریتی فقط انعکاس ذات است نه خود آن. شاید با تاملی بر مشکلات و رنج های خود بتوانید این رویکرد رو شناسایی کنید.اما راهکار و رمدی چیست؟ ترجمه کتابی از کلاسیک سامهکیا رو میخونیم. وجود انسانی در این جهان با رنج مشخص می‌شود. این رنج را نمی‌توان به‌طور قطعی با عوامل محسوس نمانند دارو، درمان پزشکی از بین برد. تنها دانش تمییزدهنده (وی‌جنانه) به‌عنوان راهی مؤثر شناخته می‌شود؛ و به‌طور خاص، دانشی که نسبت به اَویَکتا (نامشهود یا ناپیدا)، وَیَکتا (مشهود یا پیداشده)، و جنَا (داننده یا شناسنده) آگاهی داشته باشد؛ به طور ساده تر یعنی قابلیت تمییز بین ذات و عالم محسوس پس ما با یک نکته بسیار مهم طرف شدیم،درک و تمییز ما از موقعیت های زندگی و حتی خودمان،تنها راهکار نهایی برای گذر از رنج است.این والاترین رمدی و درمان هست. این فلسفه سامهکیا هست.

نگارش: ساعی مغیثی